Adalar, doğal güzellikleri ve sakin atmosferiyle her zaman ziyaretçilerini kendine çekiyor. Burgazada, bu yüzlerden biri olarak aklımda yer edindi. Daha önce birkaç kez gittiğim bu güzel adada, unutulmaz anılar biriktirdim.
Özellikle bir akşamüstü yaşadığım deneyimse, hâlâ zihnimde taptaze kalıyor. O yıl 2015, temmuz ayıydı ve akşamüstü güneşi, hafif bir serinlik ile buluşmuştu.
Ertesi gün, babamla birlikte Bodrum’a tatile çıkacaktık; bu yüzden annemle birlikte Burgazada’ya son bir ziyaret planlamıştık.
Bu ziyaretin bir başka özel nedeni de vardı. Bir gün önce, kuzenlerimle birlikte güzel bir plajda deniz keyfi yapmış, akşamda lezzetli balıklar eşliğinde eğlenceli vakit geçirmiştik. Ancak o akşam benim için bir sıkıntı doğmuştu çünkü yediğimiz mekanda şapkamı unutmuştum.
Hem şapkamı almak hem de keyifli bir akşam geçirmek için Burgazada’ya yeniden yola çıktık. İlk işimiz, unuttuğum mekâna gitmek oldu. Şanslıydım ki şapkamı buldum; masanın altına düşmüş, diğer müşteriler de onu alıp dolaba koymuşlar. Hızla geri aldım, o an rahat bir nefes aldım.
Bir süre sonra, Ergün Pastanesi’nden tatlı ve tuzlu atıştırmalıklar alarak yakınlardaki çay bahçesine geçtik. Akşamüstü hafif bir serinlik vardı ve gün batımının yaklaşmasıyla hava daha da güzelleşmişti. Denize bakan bir masaya oturduk, etrafı izlemeye başladık.
Güneş yavaşça ufukta kaybolmaya yüz tutarken, ay gökyüzünde belirmeye başlamıştı. Gökyüzü, sakin bir mavilik içinde yavaş yavaş koyulaşıyor, hafif bir rüzgâr her şeyin tadını çıkarabilmemiz için mükemmel bir atmosfer yaratıyordu.
Etrafımızda insanlar geçip giderken, o anın sıradan görünümünün ardında yatan güzellikleri düşünmeden edemedim.
Rüzgârın hafif esintisi, annemin sıcacık gülümsemesi ve gözlerimin önünde açılan dolunay, gün batımının muazzam görüntüsüyle birleşerek büyüleyici bir manzara oluşturuyordu. Yudumladığımız çay, limonata ve önümüzdeki tatlılar, bu anı daha da özel kılıyordu.
Aslında unuttuğum şapka, o güzel anı yaşamam için sadece bir bahane olmuştu; gerçek hazinemiz gün batımının büyüsüydü.
Burgazada’daki bu akşam, hayatımın en değerli anılarından birini oluşturdu. Kim bilir, belki de gelecekte daha nicelerini biriktirmek üzere tekrar bu adaya geleceğim.
