Doğa, insanlığa önemli bir görev yükler. Bu görev, “İnsan olarak yaşamak” şeklinde özetlenebilir ve bizi derin bir sorumlulukla karşı karşıya bırakır.
İnsanlık yolunda ilerlemek için önce kendimizin gerçekten bir insan olması, ardından bu anlayışı en yakınlarımızla paylaşmamız gerektiği vurgulanıyor. Ancak bu sorumlulukları uygulamaya koymadığımızda doğa hemen uyarıda bulunuyor. Peki, ne yapmalıyız?
Toplumumuzu insanlık yolunda aydınlatmanın en basit yollarından biri, çalışarak çaba sarf etmektir. Bu yolda, yürekleri yorgun düşen bireyleri de göz önünde bulundurarak, Sokrates’in izinden gidip mahalleler, köyler, kasabalar ve şehirler arasında bilgi aktarımında bulunabiliriz.
Deneyimlerimizi paylaşarak, birbirimize insan olduğumuzu hatırlatmak, ihtiyaçları talep etmeden karşılamak ve sadece bizlere ait bir iletişim dili geliştirmek bu sürecin önemli parçalarıdır.
Birlikte hareket etmenin önemi, Babil Kulesi’nin inşası sırasında yaşananlara benzetilebilir. Kule hızla yükselirken, işçiler ve mimarlar “Dilimiz aynı” ifadesiyle bir arada olduklarını belirtirler.
Ancak tanrılar, bu durumu bozmak için farklı diller yaratmaya karar verirler, bu da birlikte hareket etmenin önündeki en büyük engeli oluşturur. Kule yükselişini kaybeder ve iletişim bozulur. Bu örnekte olduğu gibi, gönüllülük duygusu da en büyük sorumluluklardan biridir.
Gönüllü olarak üstlendiğimiz görevler, aslında kendimizi olgunlaştıran bir süreçtir. Bu görevleri kendi isteğimizle talep ederek gerçekleştiririz.
Sosyal yaşamın her anında, bu sorumlulukların bize kattığı olgunluk ve farklı duruş, yaşamımızda en değerli anılara dönüşme potansiyeline sahiptir. Bu birikim, geleceğe hazırlanma gücümüzü artırır.
Unutulmaması gereken bir diğer önemli gerçek de şudur: Oyun sona erdiğinde şah ve piyon aynı kutuya girer. Bu durum, toplumsal yaşamda herkesin eşit olduğunun bir hatırlatıcısıdır. Ali Aydın’ın kaleme aldığı bu düşünceler, insan olmanın ve sorumluluk almanın ne denli önemli olduğunu bir kez daha gözler önüne seriyor.
